Մաթեմատիկայից` լուսանկարչություն. Գնունու ուսումնական «ձախողումը»

Մաթեմատիկայից` լուսանկարչություն. Գնունու ուսումնական «ձախողումը»

Հայրապետյան Գնունի, 17 տարեկան

Գնունին արդեն 5 տարի է սովորում է Թումոյում ու այժմ լուսանկարչության դասընթացավարի օգնական է:

Նա ծնվել է Գյումրիում ու այնտեղ մեկ տարի դպրոցում սովորելուց հետո տեղափոխվել է Երևան: Ասում է՝ սկզբում դասարանցիների հետ շփումը չէր ստացվում՝ բարբառների պատճառով միմյանց չէին հասկանում, բայց հետո ինքը Երևանի բարբառը սովորեց, դասարանցիները՝ Գյումրիի: «Հիմա լեննագանցիների հեդ Լեննագանի բարբառով կխոսիմ, էրևանցիների հետ՝ Էրևանի: Կարելի է ըսել, որ ի սկզբանէ արդեն 2 լեզու գիդեմ»,- Գյումրու բարբառով ասում է Գնունին:

12 տարեկանում Գնունին գնում է Թումո ընկերների խորհրդով: «Որ Թումո եկա, ինձ թվում էր հերթական ուսումնական ձախողումս ա լինելու, որովհետև դպրոցում խայտառակ վատ էի սովորում, բայց հերիք չի մոտս ամեն ինչ ստացվեց, մի հատ էլ հետաքրքրություններս փոխվեցին,- պատմում է նա,- դպրոցում մենակ մաթեմատիկա էի սիրում ու սովորում, եկա, որ վստահ-վստահ ծրագրավորում սովորեի, ծրագրավորումի ինքնուսուցման վարժանքը չանցա: Զարմացել էի, բայց հետո պիտի պարզեի, որ դրա տեղը մոտս գրաֆիկական դիզայն, 3D մոդելավորում ու լուսանկարչություն էր ստացվելու, սիրելու էի դրանք, իսկ ծրագրավորման մասին մոռանայի»:

20190906 091919 - Մաթեմատիկայից` լուսանկարչություն. Գնունու ուսումնական «ձախողումը»

Գնունին պատմում է, որ սկզբում չէր պատկերացնում, թե որքան են տարբերվում պրոֆեսիոնալ լուսանկարչությունն ու ուղղակի սմարթֆոնով նկարելը: «Լուսանկարչության մեջ ինձ դուր է գալիս հենց կադրը, պատկերը, ինքն ինձ ավելի շատ բան կարող է պատմել ու ավելի շատ է գրավում, քան վիդեոն, ինչքան էլ դա տարօրինակ թվա: Վիդեոն ասում ա ամեն ինչ, իսկ ֆոտոյի դեպքում ինքդ պիտի կռահես ինչ ա կատարվում տեղում, ինչ ա կատարվել դրանից առաջ ու հետո»:

Ոլորտի մեջ Գնունուն ամենաշատը կոնցեպտուալ լուսանկարչությունն է գրավում: Ասում է, որ վերջնականապես համոզվեց այս մտքի մեջ Ուրիշ հուլիսի ընթացքում, երբ աշխատարանի նպատակն էր լուսանկարել կենդանի, քայլող մումիային Երևանի տարբեր վայրերում և ցույց տալ, թե ինչպես է նա փորձում հարմարվել ժամանակակից կյանքին: «Ինձ դուր է գալիս, որ պատկերը ինքս եմ ստեղծում, կոնցեպտը ինքս եմ մտածում, ինչ-որ գերբնական բան կա դրա մեջ, կարծես, միջավայրը դու սկսես կառավարել: Ու արդեն վաղուց շրջակա միջավայրին այլ աչքով եմ նայում: Լինում ա, որ տեսնում եմ, որ փողոցում ինչ-որ իր «սխալ» ա դրված ու եթե այլ կերպ դրված լիներ, ինչ-որ կոնցեպտ կստացվեր, տեղաշարժում եմ ու լուսանկարում:»,- ասում է Գնունին:

DSC 0034 - Մաթեմատիկայից` լուսանկարչություն. Գնունու ուսումնական «ձախողումը»

Գնունին ասում է, որ միջավայրը սկսել է որպես լուսանկար տեսնել: Լուսանկարչական սարք չունի ու, եթե հասկանում է, որ պատկերը հեռախոսով չի կարողանա նկարել, աչքերով ֆիքսում ու առաջ է անցնում: «Արդեն սկսել եմ նաև մտածել, որ աչքերս Illustrator ծրագրի հնարավորություն ունենային, ուզածս անկյունները կկորացնեի կամ այլ ձև կտայի: Միգուցե մի օր տեխնոլոգիաները այնպես զարգանան, որ կարողանամ»:

Գնունին բացի կոնցեպտուալ արվեստից, ուզում է նաև ֆոտոլրագրությամբ զբաղվել: «Մտածում եմ նաև ֆոտոլրագրող դառնալ ու թեժ կետեր գնալ՝ հա՛մ էքստրիմ եմ սիրում, հա՛մ այդ կարևոր ու երբեմն ողբերգական իրադարձությունները պետք է արձանագրել ու պահպանել:»-, ասում է նա:

«Թումոյում օգնում եմ դասընթացավարներին ու ուսանողներին, ու ամենահավես պահը էն ա, որ երկու կողմից էլ սովորում եմ: Պատասխանատվության աստիճանն է բարձրացել, իսկ ուսանողների հարցերը դրդում են գնալով ավելի խորանալ ոլորտի մեջ,- ասում է նա,- այստեղ օրական 5 ժամ եմ անցկացնում ու նրանից չի. ոչ թե որովհետև պարապ եմ, այլ որովհետև լիքը նոր բաներ եմ սովորում»:

DSC 0053 - Մաթեմատիկայից` լուսանկարչություն. Գնունու ուսումնական «ձախողումը»

ՄԻ ՓԱՍՏ

«Մի անգամ գնացել էի մանկապարտեզ՝ եղբորս վերցնելու, մեկ էլ տեսնեմ կարմիր գլխարկներով լիքը երեխեք միասին խաղում են ու մի փոքր հեռու կապույտ գլխարկով մեկ երեխա միայնակ, տխուր նստած ա: Մտածեցի, որ կապույտ գլխարկովին պետք ա բերել կարմիրների մոտ, հավես նկար կստացվի, բայց լաց եղավ, չեկավ ու որոշեցի էդ բոլոր կարմիր գլխարկներով երեխեքին տանեմ կապույտ գլխարկովի մոտ ու նկարեմ: Այ դա հաստատ անհնար էր: Չստացվեց, բայց մի ահագին ուրախացա գլխումս առաջացած հիմար մտքից»,- ծիծաղելով պատմում է Գնունին:

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry